تبليغاتX
هفته نامه ی کاغذ اخبار
 
حاشیه

صاحب امتیاز:

امیر رضا سهامی

مدیر مسئول:

محمد رضا محمدشاهی

دبیر صفحه دریچه:

امیر جوهری

عکس:

مسعود آل کثیر

صفحه آرایی:

احسان خواجوی

سرویس خبری:

محسن آراسته

سعید فرزادی

محمد دهداری

امید اتحاد محکم

مرتضی زنوزی

محمود شیرین آبادی

مجتبی هادی

حسین تقی زاده

افشین کشتکاری


 
  این شماره |  آرشیو |  آرشیو  نسخه PDF |  درد دل  |   تماس با ما  
 
لگدمال کردن پرچم ضد ظلم یا ضد انسان
خیال 

طبق تعریف: پرچم  نماد هویت و موجودیت یک ملت است و ملت جمعیتی است انسانی که در شرایط ویژه جغرافیایی، تاریخی، فرهنگی و.... زندگی می‌کنند.

و ما هر ساله در کشور شاهد به آتش کشیدن پرچم امریکا و اسراییلیم و این روزها هم که در سطح پایین و کوچک دانشگاه نقش‌بندی این پرچم‌ها را جلوی ورودی سلف نظاره‌گر بودیم.

و دلیل آن هم این‌طور عنوان می‌شود که: ما پرچم‌های این مستکبرین یعنی نماد آنها را زیر پا له می‌کنیم تا انزجار و اعتراض خود را نسبت به آنان و ظلم‌هایی که در حق ما روا داشته‌اند نشان دهیم.

اما این جمله یا توجیه یا برهان یا هر آنچه شما نام برآن می‌گذارید سوالاتی را در ذهن ایجاد می‌کند که بنده تنها به عنوان آن‌ها می‌پردازم و هرگونه پاسخ و قضاوتی را به عقل و شعور و وجدان مخاطب وا می‌گذارم:

۱- امروز آن‌چنان که همه می‌دانیم و هر منطق وجدان‌گرایی درک می‌کند رژیم صهیونیستی عامل استکبار و ظلمی فجیع است و نیز عنوان می‌شود اسراییل به واقع هویت و موجودیت ندارد و اشغالگری است که سرزمین ملتی را غصب نموده...

و ما پرچم آن را لگدمال کرده و به آتش می‌کشیم. پس طبق تعریف آیا هویتی را آتش می‌زنیم که موجودیتش را قبول نداریم؟؟! آیا ما هویت بخشی نکرده‌ایم؟؟؟

۲- مبنای سیاست‌گزاری دولت امریکا از گذشته تا امروز سلطه‌جویی علیه ایران بوده اما نکته حائز اهمیت جدا بودن حساب دولت با ملت است. چنان که حضرت امام (ره) بارها این نکته را یادآور شده‌اند:“ما به ملت‌های غرب نه تنها سونظری نداریم بلکه با آنان هم صمیمی هستیم آن دولت‌هایی که با ملت ایران بد رفتار کرده‌اند ما با آن‌ها نظر خوبی نداریم و در هر صورت با غربی‌ها رفتارمان عادلانه است و هیچ وقت با هیچ کس رفتار ظالمانه نخواهیم داشت.“ (صحیفه نور ج ۱ ص ۲۵۸) و یا ”ما حساب ملت امریکا را با دولت امریکا جدا می‌کنیم.“ (همان ج۴ ص ۷) 

و این‌جا جایگاه آن است که بپرسیم آیا لگدمال کردن تمام هویت یک ملت (نه دولت) که قبل از هرچیز جمعیتی است انسانی صحیح و منطقی است و حتی اگر پاسخی به ضد انسانیت‌های یک سیاست‌گزاری باشد عادلانه است؟؟؟

۳- به هرحال برخی نگاه‌ها آن است که این تمامیت امریکا یعنی دولت برآمده از ملت و فرهنگ و ایدئولوژی‌های امریکا بود که به ما ظلم کرد...... گرچه به چنین بیانی معتقد نیستم (چرا که در هر ملتی زیادند اشخاصی که سیاسی نیستند و زیادند مردمان امریکایی که مسلمانند) اما فرض را این چنین در نظر می‌گیریم و مبنا را آن قرار می‌دهیم که: این عمل در واقع سمبلی است تا انزجار و اعتراضمان را به ظلم امریکا و موجودیت امریکا نشان دهیم.

اما:

مگر اعتقادهایی بر آن نیست که قضایا در آن طرف به حق و صحیح نشان داده نمی‌شوند بلکه آن‌طور نمایش داده می‌شوند که هدف‌گزاری شده است؟؟؟!!!(بالاخره قسم حضرت عباس یا دم خروس؟؟؟

پس به واقع این عمل نشانگر چیست؟؟؟

۱- آیا نشان دادن خشم و غیظ است؟؟؟ (که حضرت‌علی(ع) در جنگ خندق در ازای آب دهان انداختن دشمن دقایقی دست از جنگ کشید تا خشم و کینه را فرو ریزد و بی‌خشم و با هدف و با هدف بجنگد؟؟)

۲- آیا نوعی مبارزه با ظلم است؟؟؟یعنی ما در ازای غارت، استعمار و.... می‌ایستیم در گوشه‌ای و بالا و پایین می‌پریم روی پرچمی؟؟!!!

مگر نه آنکه رهبری که ملاک صحت اعمال سیاسی هستند در سخنرانی ۱۳آبان امسال مبارزه را با صفت‌های صحیح  منطقی و قاطع عنوان نمودند...... و در این عمل کدام یک از این صفت‌ها موجود است؟

و آیا این عمل ما را شبیه کودکی نشان نمی‌دهد که از فرط ضعف جیغ می‌کشد و پا به زمین می کوبد؟؟!!!

آیا واقعاً راه‌های بهتر، روش‌های انسانی‌تر، شکل‌های تاثیرگذارتر و مبارزات صحیح‌تر و منطقی‌تر و قاطع‌تر وجود ندارد؟؟؟

در این بین نکته‌ای قابل ذکر وجود دارد و آن بیانات رییس دولت امروز است مبنی بر آنکه اگر واقعاً و واقعاً کشوری بخواهد با ما دوستی کند ما هم جنگی با آن نداریم ... و اتفاقاً چه حرف و حرف خوبی.... که این حرف نشان از ملتی دارد که هیچ‌گاه هجوم نبرده و فقط در مقام دفاع ایستاده....

و اما در عمل: جبهه‌گیری‌های مدام که بیش‌تر کنش‌اند تا واکنش آتش کشیدن نماد موجودیت و فضاسازی‌های سراسر منفی.......... تازگی هام که خبرهای دیگری است گویا......

و اما در عمل : بیایید به حکمت ۲۶۸ نهج البلاغه مراجعه کنیم :»در دوستی با دوست مدارا کن شاید روزی دشمن تو گردد و در دشمنی با دشمن مدارا کن زیرا شاید روزی دوست تو گردد«

به هر حال مبارزه  اعتراض و اقدام علیه ظلم واجبی است مطلق    اما به شکلی تاثیر گذار با ظاهر و باطنی انسانی و به واقع اسلامی ودر قالبی معتدل .....

واما حرف آخر اینکه : با وجود تمام این حرف ها عقاید هرکس محترم است ....!!! اما آیا بهتر نبود از ابتدا این پرچم ها را روی زمینی نقش بندی می کردند که اشخاص معتقد به امر لگد مال کردن از روی آن عبور کنند ، نه آنکه عموم خودآگاه یا ناخودآگاه  ، با اعتقاد یا بی اعتقاد و به ناچار از روی آن عبور کنند و برخی به شعورشان بربخورد و آزرده برای صرف غذا رفت و آمد کنند ؟؟؟

در این صورت لازم نبود بلافاصله در همان روز 13 آبان ، آن رنگ آمیزی زیبا ! را پاک نمایند...


| لینک ثابت